Kada je Reč zakoračila na baroknu scenu – počeci srpske drame i pozorišta

Prateći program izložbe Umetnost u službi vere: sjaj i slava Karlovačke mitropolije

Barokni teatar nastaje u napetosti između religijskog i svetovnog, između discipline i teatralne ekscesivnosti, te postaje mesto gde se ideje o svetu i prolaznosti materijalizuju u raskošnom scenskom prostoru. Poetika baroknog teatra počiva na principu iznenađenja, ali i na dubokoj svesti o nestalnosti svega što se na sceni prikazuje – sveta kao pozornice i pozornice kao sveta.
Traedokomedija Manuila Kozačinskog (1699–1755) i Tragedija Jovana Rajića (1726–1801) zajedno čine značajno poglavlje u istoriji srpske književnosti, jezika i kulture. To je poglavlje o nastanku srpskog teatra, o počecima srpske drame i razvoju dramskih žanrova. To je i poglavlje o razvoju srpskih škola i značajnim kulturnim i religijsko-političkim vezama između Karlovačke mitropolije i Ruskog carstva. U književnoistorijskom smislu to poglavlje je ilustrativno i za smenu poetičkih paradigmi – kasnosrednjovekovne, barokne i prosvetiteljske. Najzad, to je i dirljivo poglavlje o jednom učitelju i njegovom učeniku, o njihovom prijateljstvu, poštovanju, podršci i zahvalnosti, ali i o prevazilaženju učitelja od strane učenika.

Predavanje drži: docent dr Dragana Grbić, Institut za slavistiku, Filozofski fakultet, Univerzitet u Kelnu