Recepcija renesanse u XIX veku: Religiozno slikarstvo Aksentija Marodića

Prateći program izložbe Aksentije Marodić. U potrazi za večnom lepotom

Aksentije Marodić pripada vodećim srpskim umetnicima poslednjih decenija XIX veka i neformalnoj grupi srpskih Rimljana, među kojima je bio i Novak Radonić, a koji su u Italiji prepoznali utočište ideala izgubljenih u savremenom svetu. Marodića, inače pitomca bečke likovne Akademije, sa Italijom je povezivala i nazarenska likovna poetika, koja je posredstvom bečke umetničke sredine bila duboko utisnuta u njegov umetnički svetonazor. Proistekla iz delovanja austrijskih i nemačkih umetnika s početka XIX veka, utemeljena na etici iskrenih verskih osećanja i povratku izvornom hrišćanstvu i estetici zasnovanoj na renesansnim uzorima, nazarenska poetika stekla je svoje institucionalno uporište u nastavnim programima bečke likovne Akademije, na kojoj se Marodić školovao. Vrhunac recepcije nazarenske estetike u njegovom stvaralaštvu predstavljaju monumentalni ikonostas crkve manastira Kovilja i alegorijska kompozicija Vera, Nada, Lјubav, u kojima je ostvaren jedan od najznačajnijih dometa stvaralačke prerade nazarenskog slikarstva u srpskoj umetnosti XIX veka.

Predavanje drži: prof. dr Igor Borozan, istoričar umetnosti